Ana Sayfa

Tarçın

Hecetar-çın
IPA/taɾˈtʃɯn/

İsim

Anlamı:

Defnegillerden bir ağacın (Cinnamomum) kurutulmuş kabuğu; tatlılarda ve yemeklerde kullanılan, güzel kokulu baharat.

Köken:

Farsça kökenli alıntı

Farsça dārçīnī kelimesinden

İncelenen biçim
darçini (Kıpçakça, Codex Cumanicus)

Köken görüşleri kesin hüküm değildir; kaynaktaki tartışmanın kısa özetidir. Kaynak: [1].

Mutfak:

Mutfak Tarihi

  • Osmanlı İstanbul’u · XVII. yy:Boza üzerine serpilen baharat. [2]
  • Osmanlı:Çok kullanılan baharat; kışın şerbeti de içilmiş. [3]

Örnekleri:

  • Günlük:Sütlacın üstüne tarçın serptim.
  • Günlük:Kış akşamları tarçınlı çay içiyoruz.
  • Sıradan:Tarçın, salep, boza ve sütlü tatlıların vazgeçilmez baharatıdır.
  • Yüksek Seviye:Osmanlı mutfağında tarçın çok kullanılan baharatlardandı; kışın tarçın şerbeti de içilirdi.
  • Yüksek Seviye:Evliya Çelebi, İstanbul bozacılarının bozanın üzerine tarçın serptiğini yazar.

Kullanım Alanları:

BotanikYemek

Türk Lehçelerinde:

Tarihî Türkçe

Kıpçakdarçini

Çağdaş Lehçeler

Azerbaycandarçın
Türkmendalçın
Özbektärçin
Yeni Uygurkoritsa
Kazakdäm kabık
Tatardarçin
Başkurtdärsin

Kaynak: [1]. Tarihî ve bazı çağdaş biçimler kaynaktaki transkripsiyonla verilmiştir.

Kaynaklar:

  1. [1]Yasin Karadeniz, “Codex Cumanicus'ta Bitki Adları”, Celal Bayar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi 15 (1) (2017), s. 611–633. DOI: 10.18026/cbayarsos.298145 (kaynak hakkında)
  2. [2]Evliya Çelebi, Seyahatnâme. Kaynak: Arif Bilgin, “Osmanlı İstanbul'unda Yemek Kültürü”, Antik Çağ'dan XXI. Yüzyıla Büyük İstanbul Tarihi, Sağlık ve Yemek bölümü, s. 174–199. (kaynak hakkında)
  3. [3]Furkan Demirgül, “Çadırdan Saraya Türk Mutfağı”, Uluslararası Türk Dünyası Turizm Araştırmaları Dergisi 3 (1), Temmuz 2018, s. 105–125. (kaynak hakkında)